نعتة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعتة. [ ن ُ ت َ ] (ع ص ) در مورد کنیز و غلام، به نهایت بودن در رفعت و علو مقام . در غایت رفعت و حسن وجمال بودن . (از متن اللغة): عبدک نعتة؛ بنده ٔ تو نهایت بلندمرتبه است، و کذا امتک . (منتهی الارب ). غایة فی الرفعة؛ ای الحسن و الجمال . (از اقرب الموارد).
نعتة. [ ن َ ت َ ] (ع ص ) اسب نیکوپیشی گیرنده اسبان را. (منتهی الارب ). نعیت . نعیتة. (متن اللغة). تأنیث نعت است . رجوع به نَعت شود.