نعره برآمدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعره برآمدن . [ ن َ رَ / رِ ب َ م َ دَ ] (مص مرکب ) بانگ برآمدن . فریاد و غوغا برخاستن : آواز بوق و دهل برخاست و نعره برآمد. (تاریخ بیهقی ص ٣٧٦). چون روز شد کوس فروکوفتند و بوق بدمیدند و نعره برآمد. (تاریخ بیهقی ص ٣٥١). نعره ٔ مرغان برآمد کالصبوح بیدلی از بند جان آمد برون . خاقانی . هزار سال پس از مرگ من چو بازآئی ز خاک نعره برآید که مرحبا ای دوست . سعدی .