نعلچه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نعلچه . [ ن َ چ َ / چ ِ ] (اِ مصغر) نعل کوچک . ◄ میخ های آهنی که بعوض نعل به زیر پاشنه ٔ کفش می زنند. ◄ نشانی که هندوها بر پیشانی گذارند. (ناظم الاطباء). ظاهراً عبارت از زیوری است که یک طرف آن به شکل هلال باشد و مرصع به جواهر بوده و به هندی آن را «تیکه » (به فوقانی هندی به تحتانی رسیده ) خوانند و طرف پائین آن را کمانچه . (آنندراج ) : ناصیه ٔ طفل راست نعلچه ٔ گوهرین از صفت خسروان نعل فرس داشتن . امیرخسرو (آنندراج ).