نعمت تبریزی

نعمت تبریزی . [ ن ِ م َ ت ِ ت َ ] (اِخ ) ملا مؤمن (حکیم ...) ملقب به ایمان ومتخلص به نعمت، از شاگردان ملامحسن فیض کاشی و از حکیمان و شاعران قرن یازدهم هجری قمری است . او راست : نبینی روی دل تا روی دل با این و آن بینی نیابی خویش را تا خویشتن را در میان بینی سر موئی طمع تا در متاع این و آن داری مراد خویش را دایم به دست این و آن بینی مکدر می نماید صورت آئینه ٔ رنگین دل خود صاف کن تا صافی اهل جهان بینی . (از ریاض العارفین ص ٢٣٦) (صبح گلشن ص ٤٨ و ٥٣١) (نصرآبادی ص ١٩٤). رجوع به قاموس الاعلام ج ٦ و ریحانة الادب ج ١ ص ١٢٩ و فرهنگ سخنوران شود.