نعوظ

نعوظ. [ ن ُ ] (ع مص ) برخاستن نره ٔ کسی . (از منتهی الارب ). برخاستن و راست شدن ذکر. (از متن اللغة). قیام الذکر. (تاج المصادر بیهقی ). برپای شدن مردی . برخاستن قضیب . (یادداشت مؤلف ). نَعظ. نَعَظ. (متن اللغة) (منتهی الارب ). رجوع به نعظ شود. ◄ (اِمص ) استادگی ذکر. (غیاث اللغات از بحر الجواهر و منتخب اللغات ) (آنندراج ). برخاستگی و راست شدگی نره . (ناظم الاطباء). ◄ انگیز. تحریک . (یادداشت مؤلف ).