نفس زکیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نفس زکیه . [ ن َ س ِ زَ کی ی ِ / ی َ ] (اِخ ) محمدبن عبداﷲبن حسن بن علی بن ابی طالب، مکنی به ابوعبداﷲ و ملقب و مشهور به نفس زکیه، از مردم مدینه و از اصحاب حضرت امام صادق بود و در عهد آن حضرت دعوی امامت کرد و به سال ١٤٥ هَ . ق . کشته شد. (از ریحانة الادب ج ٤ ص ٢٢٣).