نفس صبح

نفس صبح . [ ن َ ف َ س ِ ص ُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) دم صبح . نسیم ملایمی که به گاه طلوع صبح وزد. نفحه ٔ بامدادی : آمدنفس صبح و سلامت نرسانید بوی تو بیاورد و پیامت نرسانید. خاقانی . چون بوی تو دیدم نفس صبح و ز غیرت در آینه ٔ صبح به بوی تو ندیدم . خاقانی .