نفس نامیه

نفس نامیه . [ ن َ س ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) قوه ای که مربی نبات است : گفتم که اعتدال نبندد هوا مزاج گفتا ز نفس نامیه بالد همی شجر. ناصرخسرو. گفتم ز نفس جثه ٔ حیوان نصیب یافت گفتا ز نفس نامیه مردم گزیده تر. ناصرخسرو.