نفل
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(نَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- عبادتی که واجب نباشد، عبادت مستحب. ۲- غنیمت. ۳- عطیه، بخشش.
(نَ فَ) [ ع. ] ۱- (اِ.) غنیمت. ۲- غنیمتی که از دشمن برای مصالحه گیرند. ۳- مالی که شرعاً متعلق به پیغمیر یا امام است (از قبیل اموال میت بلاوارث، جنگلهای طبیعی و غیره)؛ ج. انفال.