نقطه گاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نقطه گاه . [ ق ُ طَ / طِ ] (اِ مرکب ) مرکز. محاط. نقطه گه . کنایه از مقصد حاجت و نیاز دیگران : چنین هفت پرگار بر گرد شاه در آن دایره شه شده نقطه گاه . نظامی . چو پرگار گردون بر آن نقطه گاه به پای پرستش بپیمود راه . نظامی .