نقیا

نقیا. [ ن َ ] (اِخ )اصفهانی، مشهور به دنگی .از شاعران و لطیفه گویان قرن یازدهم است . او راست : نگاری را که دل درپرده ٔ جان داشت مستورش چه سان نزدیک غیری می توانم دید از دورش . نگار کله پز من که دل سراچه ٔ اوست تمام لذت عالم میان پاچه ٔ اوست . (از تذکره ٔ نصرآبادی ص ٤٣٠).