نقیب

اثْنَیْ عَشَرَ نَقیباً «نقیب» در اصل، از مادّه «نقب» (بر وزن نقد) به معناى روزنه هاى وسیع، مخصوصاً راه هاى زیرزمینى مى باشد، و به رئیس و رهبر یک جمعیت از آن جهت «نقیب» مى گویند که: از اسرار جمعیّت آگاه است، گویى در میان آنها نقبى ایجاد کرده و از وضع آنها آگاه شده. و گاهى «نقیب» به کسى گفته مى شود که: رئیس جمعیت نیست و تنها معرِّف و وسیله شناسایى آنها است، و اگر به فضائل اشخاص، عنوان «مناقب» اطلاق مى شود، به خاطر آن است که با فحص و کنجکاوى باید از آنها آگاه گشت. بعضى از مفسران «نقیب» در آیه فوق را تنها به معناى آگاه و مطلع از اسرار گرفته اند.(31)