نهارخوری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نهارخوری . [ ن َ خوَ / خ ُ ] (اِ مرکب ) سفره خانه . اطاقی که مخصوص صرف غذا است . ◄ میان منزلی برای صرف طعام روز. منزل های موقت طول راه برای خوردن نهار و آسایش مدت کوتاه . (یادداشت مؤلف ). ◄ ظرف مسین بزرگ که در و سرپوش مسین دارد ودر آن پلو و چلو کنند برای همراه بردن از منزلی به منزل دیگر در سفر. قابلمه ٔ بزرگ . (یادداشت مؤلف ).