نوام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوام . [ ن ُ ] (ع اِ) خواب . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). نوم . (اقرب الموارد): اخذه نوام ؛ خواب گرفتش . (منتهی الارب ).
نوام . [ ن ُوْ وا ] (ع ص، اِ) ج ِ نائم . رجوع به نائم شود.
نوام . [ ن َوْ وا ] (ع ص ) کسی که بسیار می خوابد یا خواب طولانی می کند. (ناظم الاطباء).