نوبختی

نوبختی .[ ن َ ب َ ] (اِخ ) ابراهیم بن اسحاق بن ابوسهل بن نوبخت، مکنی به ابواسحاق . از اعاظم متکلمان امامیه ٔ قرن چهارم هجری است . او راست : الابتهاج فی اثبات اللذة العقلیة ﷲ تعالی، و الیاقوت فی علم الکلام . کتاب اخیر از قدیم ترین تألیفات کلامیه ٔعلمای امامیه است که علامه ٔ حلی آن را زیر عنوان «انوار الملکوت فی شرح الیاقوت » شرح کرده است . (از ریحانة الادب ج ٤ ص ٢٤٠). و رجوع به روضات الجنات ص ٣٧٥ واعیان الشیعه ج ١ ص ٢٣٦ و الذریعه ج ٢ ص ٢١٠ شود.

نوبختی . [ ن َ ب َ ] (اِخ ) ابوسهل . رجوع به ابوسهل بن نوبخت شود.

نوبختی . [ ن َ ب َ ](اِخ ) ابوسهل . رجوع به ابوسهل اسماعیل بن علی شود.