نوبهاران

نوبهاران . [ ن َ / نُو ب َ ] (اِ مرکب ) هنگام بهار. فصل بهار : به نوبهاران بستای ابر گریان را که از گریستن اوست این زمین خندان . رودکی . نشاید باز چشم نوبهاران چو بندد برف راه کوهساران . فخرالدین اسعد.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی