نوبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوبی . (ص نسبی ) منسوب است به بلاد نوبه . (ازسمعانی ) (از السامی ). اهل سرزمین نوبه : ز زنگی و نوبی سیه تر ز قار دگرگونه گون برده ٔ بی شمار. اسدی . ◄ زبان مردم سرزمین نوبه . زبانی که اهالی نوبه بدان تکلم کنند. ◄ واحد نوب، یعنی یک نفر سیاه، مانند روم و رومی . (ناظم الاطباء). رجوع به معنی اول شود.
نوبی . (اِخ ) مملکت نوبه . (ناظم الاطباء). سرزمین نوبه . رجوع به نوبه (اِخ ) شود.