نوش بهر

نوش بهر. [ ب َ ] (ص مرکب ) کسی که نصیب و بهره ٔ وی نیکو و خوش باشد. (ناظم الاطباء). ◄ که از شیرینی نصیبی دارد. شیرین : پریچهره نوشابه ٔ نوش بهر به فال همایون برون شد ز شهر. نظامی . حلوا که طعام نوش بهر است در حیضه خوری به جای زهر است . نظامی . چو لاله داغ دل از نوبهار عارض تو چو غنچه خون جگر از لعل نوش بهر توایم . امیر شاهی سبزواری (از آنندراج ).