نَصُوح

تَوْبَةً نَّصُوحاً عَسَى «نَصُوح» از مادّه «نصح» (بر وزن صلح) در اصل، به معناى خیرخواهى خالصانه است. بعضى تصور مى کنند «نصوح» نام شخص خاصى بوده است و در این زمینه داستان مفصلى به عنوان توبه نصوح نقل کرده اند، ولى باید توجّه داشت نصوح اسم کسى نیست، بلکه معناى وصفى دارد، هر چند آن داستان معروف، ممکن است صحت داشته باشد.(23)