نَقَّبُوا

فَنَقَّبُوا فِی الْبِلادِ «نَقَّبُوا» از مادّه «نقب» به معناى سوراخى است که در دیوار یا پوست ایجاد مى کنند، اما «ثقب» تنها سوراخى را گویند که در چوب ایجاد مى کنند. این «واژه» هنگامى که به صورت فعلى به کار رود، به معناى سیر و حرکت و به اصطلاح شکافتن راه و پیشروى مى آید، و به معناى کشورگشایى و نفوذ در مناطق مختلف نیز آمده است. «منقبت» نیز از همین ماده است، و به افعال و صفات برجسته اشخاص مى گویند، به خاطر نفوذ و تأثیرى که در مردم دارد، و یا طریق را براى ترقى صاحبش مى گشاید.(26)