نکوسیرت

نکوسیرت . [ ن ِ رَ ] (ص مرکب ) نیکوسیرت .نیک روش . که سیرت او خوب و پسندیده است : نکودل است و نکوسیرت و نکومذهب نکونهادو نکوطلعت و نکوکردار. فرخی . نکودلی و نکومذهب و نکوسیرت نکوخوئی و نکومخبر و نکومنظر. فرخی . بدین کریمی و آزادگی که داند بود مگر امیرنکوسیرت نکوکردار. فرخی . نکوسیرتش دید و روشن قیاس سخن سنج و مقدارمردم شناس . سعدی . نکوسیرت بی تکلف برون به از نیک نام خراب اندرون . سعدی . گر آنها که می گفتمی کردمی نکوسیرت و پارسا بودمی . سعدی .