نکویی

(نِ) (حامص.) نیکی، نیکویی.<br>

(نِ) (حامص.) نیکی، نیکویی.

نکویی .[ ن ِ ] (حامص ) نکو بودن . نیکویی . خوبی : رای ملک خویش کن شاها که نیست ملک را بی تو نکویی و براه . بوالمثل . رجوع به نکو شود. ◄ زیبائی . حسن . خوشگلی . جمال . خوبروئی : چو رویش به خوبی گل تازه نیست نکوییش را حد و اندازه نیست . شمسی (یوسف و زلیخا). تو گفتی تا قیامت زشت رویی بر او ختم است و بر یوسف نکویی . سعدی . اگر پارسا باشد و خوش سخن نظر در نکویی و زشتی مکن . سعدی . ◄ نیکی . نیکویی . خیر. بِرّ. احسان . کار خوب : نکویی به هرجا چو آید به کار نکویی کن و از بدی شرم دار. فردوسی . کسی کو با تو نیکی کرد یک بار همیشه آن نکویی یاد می دار. ناصرخسرو.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی