نی سوار

نی سوار. [ ن َ / ن ِ س َ ] (ص مرکب ) طفلی که مرکب از نی کند. (آنندراج ). بچه ای که به روی نی سواری می کند. (ناظم الاطباء) : کس نی سوار دیدکه باشد مصاف دار وز نی ستور دید که در ره غبار کرد. خاقانی . نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت هر طفل نی سوار کند تازیانه اش . صائب . زهد خشک از خاطرم هرگز غباری برنداشت مرکب نی بار شد بر نی سوار خویشتن . صائب . چون طفل نی سوار به میدان روزگار در چشم خود سواره ولیکن پیاده ایم . صائب .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی