نیک خویی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

نیک خویی . (حامص مرکب ) ملایمت . خوش رفتاری . خوش خلقی . نیک خو بودن : به علم و عدل و به آزادگی و نیک خویی مؤید است و موفق مقدم است و امام . فرخی . عاشق مردمی و نیک خویی است دشمن فعل زشت و خوی لئام . فرخی . هزار سال همیدون بزی به پیروزی به مردمی و به آزادگی و نیک خویی . منوچهری .

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

خوش‌اخلاقی، خوش‌خلقی، خوشخویی، مهربانی ≠ بداخمی، بدخلقی، بدخیمی، ترشرویی، ترشرویی، تندخویی، درشتخویی، زشت‌خویی، عبوسی