هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | اشعار عربی | شماره ۱

تجافی طبیبی نائیا عن‌دوائیا اخلای خلوتی ابیت و دائیا بنی‌ام قد ابکی دما و تروننی فما بالکم لاترحمون بکائیا الم یان اخوانی لکم ان ترحموا علیکم کئیبا فی دمی اللیل باکیا فصرت ولا ادری من‌الیوم لیلتی ولا عن یمینی لو نظرت شمالیا اذا غالنی یا قوم دائی خلالکم و مت فممن یطلبون بثاریا فقوموا بلامهل و شوقوا مطیکم الی کعبه الامال دار الامانیا الی بلده حفت بکل مسره الی بلده اضحت من الهم خالیا الی بلده فیها هوای و منیتی الی بلده فیها جیبی ثاویا قفوا عنده مستانسین و بلغوا الیه سلامی ثم بثوا غرامیا و قصوا له همی و کربی و لوعتی و شده اسقامی و طول عنائیا و کثره آلامی و قله حیلتی و طول مقاساه النوی و اصطباریا و قولواله یا صاح یا غایه المنی و قاک اله العالمین الدواهیا امن طول ایام الفراق نسیتنی و حاشاک ان تنسی محبا موافیا ام اخترت غیری من محبیک مؤثرا و حاشاک ان تعتاضنی بسوائیا نسیت عهودا بیننا و نقضتها فیاویح نفسی ما حسبتک ناسیا مضی‌العمر فی ضر من‌العیش و انقضی و ما الدهر الاباخل عن مرامیا الی الله اشکو لیله مد لهمه علی‌العین ارخت من دجاها غواشیا الی الله اشکو من هموم صغارها یحاکی الجبال الشامخات رواسیا سئمت حبیبی من انیتی ورنتی و اصغاء آلامی و طول مقالیا