هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۲

کدام عهد نکویان عهد ما بستند به عاشقان جفاکش که زود نشکستند خدا نگیردشان گرچه چاره دل ما به یک نگاه نکردند و می‌توانستند نخست چون در میخانه بسته شد گفتم کز آسمان در رحمت به روی ما بستند مکن به چشم حقارت نظر به درویشان که بی‌نیاز جهانند اگر تهی دستند حریف عربده می‌کشان نه‌ای‌ای شیخ به خانقاه منه پا که صوفیان مستند غم بتان به همه عمر خوردم و افسوس که آخر از غمشان مردم و ندانستند ز جور مدعیان رفت از درت هاتف غمین مباش گر او رفت دیگران هستند