هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | ماده تاریخ‌ها | شماره ۲۷

شمع بزم اهل دل آقا علی‌اکبر که بود همچو مهر از روی او روشن شبستان جهان آنکه تا جا داشت جان آگهش در جسم پاک یکدم از فرمان حق فارغ نبودش جسم و جان صد هزار افسوس کز عالم جوان رفت و نهاد داغ دوری بر دل مرد و زن و پیر و جوان چون به آهنگ گلستان جنان پرواز کرد مرغ روح لامکان سیرش ازین تنگ آشیان خامه هاتف پی تاریخ سال او نوشت باد ماوای علی‌اکبر بهشت جاودان