هزل بستی

هزل بستی . [ هََ زِ ل ِ ب ُ ] (اِخ ) شاعری از مردم شهر بُست . قطعه ٔ ذیل در ترجمان البلاغه ٔ رادویانی از او آمده است که درباره ٔ تولد و مرگ دختر اوست : چو دختر بیامد من اندر هزیمت گه آمل گزیدم، گه از شرم، ساری برفت آخر آن مصلحت بر طریقی که رست او ز طعنه من ازشرمساری . رجوع به ترجمان البلاغه ٔ رادویانی چ احمد آتش ص ١٢ شود.