هسب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

هسب . [ هََ ] (ع ص ) بسنده و کفایت . (منتهی الارب ). کفایة. مانند حسب، و هاء بدل حاء است . (از اقرب الموارد). رجوع به حَسْب شود.