هشم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هشم . [ هَُ ش ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ هاشم . (منتهی الارب ).
هشم . [ هََ ش ِ ] (ع ص ) جوانمرد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
هشم . [ هََ ] (ع مص ) شکستن نان خشک و هر چیز خشک و میان کاواک را. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). شکستن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ) (تاج المصادر بیهقی ) (مصادراللغة زوزنی ). ◄ شکستن استخوان و سر. ◄ شکستن روی و بینی و یا هر چیز که خشک باشد، یا تیر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ گرامی کردن و بزرگ داشتن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (محیطالمحیط). ◄ همه ٔ شیر دوشیدن . (منتهی الارب ). دوشیدن ناقه را. (از اقرب الموارد) (محیطالمحیط). ◄ به جمله ٔ کف دست دوشیدن . (منتهی الارب ). ◄ شکستن باد درخت را. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).