هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۱۶

بی‌تو، چندان که محنتست مرا با تو چندان محبتست مرا مردم و سوی من نمی‌نگری بنگر کین چه حسرتست مرا رخ نهفتی، ولی بدیده دل در جمال تو حیرتست مرا نسبت من چه می‌کنی برقیب؟ با رقیبان چه نسبتست مرا؟ خوار شد بر درت هلالی و گفت: این نه خواریست، عزتست مرا