هوا گرفتن

هوا گرفتن . [ هََ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) بر هوا رفتن . پرواز کردن . اوج گرفتن : پس نیاری هیچ جنبیدن ز جا تا نگیرد مرغ خوب تو هوا. مولوی . بسم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی به کجا روم ز دستت که نمی دهی مجالی . سعدی . گرد ارچه بسی هوا بگیرد هرگز نرسد به گرد افلاک . سعدی . به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست . حافظ. ز خاکدان تعلق گرفته ایم هوا غبار دست ندارد به طرف دامن ما. صائب . رجوع به هواگیر شود.