هوام

هوام . [ هََ وام م ] (ع اِ) ج ِ هامَّة. (منتهی الارب ). به معنی حشرات الارض مثل مار وکژدم و راسو و مور و هر خزنده و گزنده است . (غیاث ).در فارسی به تخفیف هم به کار رفته است : بسا که تو به ره اندر زبهر دانگی سیم شکست خواهی خوردن ز پشه و ز هوام . فرخی . جرم زمین تا قرار یافت ز عدلت بس نفس شکر کز هوام برآمد. خاقانی . اندرافتادند درهم ز ازدحام همچو اندر دوغ گندیده هوام . مولوی .

هوام . [ هَُ ] (ع اِمص ) تشنگی سخت . ◄ نوعی از جنون و عشق . (منتهی الارب ).

هوام . [ هََ وْ وا] (ع اِ) شیر بیشه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).