هوجل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هوجل . [ هََ ج َ ] (ع ص، اِ) دشت دوراطراف بی نشان . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ زمین ناهموار. ◄ شتر تیزرو. (منتهی الارب ). ◄ ناقه ٔ شتاب زده . ◄ شب دراز. ◄ مرد آهسته و گران . (منتهی الارب )(اقرب الموارد). ◄ زن فراخ فرج . (منتهی الارب ). ◄ زن تباهکار. ◄ بقیه ٔ خواب و پینکی . ◄ لنگر کشتی . ◄ مرد دراز گول شتاب زده . ◄ نوعی رفتار با فروهشتگی و استرخاء. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).