واجب بالقیاس

واجب بالقیاس . [ ج ِ ب ِبِل ْ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آن است که غیر استدعای وجوب او را دارد بدین معنی که چون هر معلولی استدعای وجوب علت خود را دارد و بطور کلی معلولات از وجود و تحقق ابا و امتناع دارند مگر آنکه علت آنها ضروری الحصول باشد و بنابر این معلولات مستدعی وجوب علت خودهستند اعم از وجوب بالذات یا بالغیر: «کل مفهوم ان امتنع عدمه فهو واجب والوجوب مؤکد الوجود». (شرح حکمةالعین ص ٧٠) (فرهنگ لغات و اصطلاحات فلسفی سجادی ).