وارث بن کعب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وارث بن کعب . [ رِ ث ِ ن ِ ک َ ] (اِخ ) خروصی محمدی، متوفی در ١٩٢ هَ . ق . (مطابق ٨٠٨ م .) از ائمه ٔ اباضیه درعمان بود. وی نخستین کسی بود از بنی خروص که به امارت رسید. امامت او به سال ١٧٩ هَ . ق . بود. سیرتی نیکو داشت و در ایام وی هارون الرشید پسر عمش عیسی بن جعفر را برای حمله به عمان فرستاد که به دست سپاهیان وارث شکست یافت و اسیر گردید. (از اعلام زرکلی ج ٣).