واصِب

وَلَهُ الدِّینُ واصِباً «واصِب» در اصل از مادّه «وصوب» به معناى بیمارى هاى مزمن و به معناى دوام گرفته شده است، و بعضى آن را به معناى «خالص» تفسیر کرده اند (طبعاً تا چیزى خالص نباشد دوام پیدا نخواهد کرد) و ممکن است تعبیر آیه فوق اشاره به هر دو جهت باشد، یعنى همیشه و هر زمان دین خالص از آن خدا است، و کسانى که دین را به معناى اطاعت گرفته اند، «واصِب» را به معناى واجب دانسته اند یعنى تنها باید اطاعت فرمان خدا کرد. در روایتى مى خوانیم: شخصى تفسیر این جمله را از امام صادق(علیه السلام)سؤال کرد، امام فرمود: «واصب» یعنى واجب.(6)