واعظ قزوینی

واعظ قزوینی . [ ع ِ ظِ ق َزْ ] (اِخ ) ملقب به رفیعالدین و گاهی به ملارفیعالدین و یا ملارفیع هم موصوف است . از علمای امامیه و از ادبا و شعرا و فضلای قرن یازدهم هجری است و در اشعار خود واعظ تخلص میکرد. در وعظ و خطابه سرآمد بوده است . وی از شاگردان ملاخلیل قزوینی بود و دیوان شعروی مشتمل بر هفت هزار بیت است . وفات او در سال ١٠٨٩هَ . ق . رخ داده . وی از علم معقول نیز حظی وافر داشته و در این علم کتابی به نام ابواب الجنان تألیف کرد. اما بیش از دو باب آن را ننوشت و پس از مرگ او پسرش ملا شفیع آن را پایان داد. (از ریحانة الادب ج ٤ ص ٢٧٢ و تذکره ٔ نصرآبادی ص ١٧١). این ابیات از اوست : دل خانه ای ست یاد خدا کدخدای او سرد از محبت همه گشتن هوای او. # گر چه ما را نیست پیشاپیش دود مشعلی نیست دود آه مظلومی هم از دنبال ما. # به زمین برد فرو خجلت محتاجانم بی زری کرد بمن آنچه به قارون زر کرد.