واگشتن

واگشتن . [ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) بازگردیدن . (آنندراج ).بازگشتن . مراجعت کردن . برگشتن . انصراف : رهی کان از شدن باشد نشیبی چو واگشتی همی باشد فرازی . ناصرخسرو. نشاید کردبر بیمار خود زور که بس بیمار واگشت از لب گور. نظامی . به واگشتن توانی زین طرف رست که کپی هم بدین فن ز آن کشف رست . نظامی . چون که واگشتم ز حیرتهای دل طفل را آنجا ندیدم وای دل . مولوی . چون که واگشتم ز پیکار برون روی آوردم به پیکار درون . مولوی .