وتر
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(وَ تَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- زه کمان. ج. اوتار. ۲- زه یا سیم ساز. ۳- خطی است که دایره را به دو قسمت نامساوی تقسیم کند. ۴- ضلع روبروی زاویه قائمه مثلث. ۵- زردپی.
(وَ یا وِ) [ ع. ] ۱- (ص.) فرد، تنها، طاق. ۲- (اِ.) عدد طاق. ۳- کینه. ج. اوتار.
(وِ) [ ع. ] (اِ.) قسمی از نماز فرد که فقط یک رکعت دارد.