وحشی | فرهاد و شیرین | در بیان مصاحبت شیرین با فرهاد در آن شب

چو شیرین کوهکن را دید با خویش به تنها دور از چشم بداندیش به نرمی گفت او را خیرمقدم که جانت از وصالم باد خرم غم دیرین مگو در سینه دارم که در ساغر می‌دیرینه دارم بگو، بشنو، چو اکنون هست فرصت که عاقل گاه فرصت ندهد از دست کم افتد کز دری یاری درآید پس از سالی گل از خاری برآید به هر سودا اگر می‌بود سودی فقیری در جهان هرگز نبودی به ملک و مال اگر کس کام دیدی ز لعلم کام خسرو جام دیدی ز قسمت بیش نتوان خورد هرگز ز مدت پیش نتوان برد هرگز چو فرهاد این سخنها کرد از او گوش به سر همچون خم می‌آمدش جوش بگفتا عقل کو تا کار بندم بگو تا پیش تو زنار بندم بگفتا از لبم شکر نخواهی بگفتا خواهم ار کیفر نخواهی بگفتا شکرم را نرخ جان است بگفتا گر به سد جان رایگان است بگفتا یک دو ساغر خورد باید بگفتا هر چه فرمایی تو شاید بگفتا نه صراحی پیش دستم بگفتا ده قدح زان چشم مستم نگاهی کرد از آن چشم مستش بکلی برد دین و دل ز دستش قدح پر کرد و گفتا گیر و درکش گرفت و خورد و گفتا پرده برکش شنید و برقع و معجر برانداخت به رویش دیده برکرد و سرانداخت چوشیرین آن نیاز از کوهکن دید به رویش چون گل سیراب خندید ز درج لعل مروارید بنمود نیاز کوهکن زان خنده افزود تقاضا کرد بوسیدن لبش را به سر ننهاد دندان مطلبش را چو شیرین گشت آگه از تقاضاش به سان غنچه خندان گشت لبهاش میان خنده و مستی به کامش نهاد آن لب که از وی بود کامش لبش چون با لب شیرین قرین شد به کام از کوثرش ماء معین شد نبودش باور از بخت این که شیرین نشسته در برش چون باغ نسرین به دندان خواست خاییدن لبش را نه تنها لب که سیب غبغبش را ولی ترسید کز لعلش چکد خون فتد از پرده راز عشق بیرون به بوسیدن نیفزود او گزیدن که چون خسرو شکر باید مزیدن دل شیرین هم از آن کار خوش بود که با او یار و او با یار خوش بود زمانی دیر در این کار ماندند دویی را در برون در نشاندند یکی گشتند همچون شیر و شکر نه از پا باخبر بودند و نی سر چو جان و تن به هم پیوسته گشتند ز هر اندیشه‌ای وارسته گشتند چو از شب رفت پاسی دست فرهاد شد اندر سینه آن سرو آزاد دولیمو دید شیرین و رسیده که به ز آن باغبان هرگز ندیده برای دفع صفراهای هجران بر آن شد تا گزد او را به دندان ولیکن از گزیدن پاس خود داشت مکیده و بوسه‌ای در پاش بگذاشت براند از ساحت سینه به نافش چو شیرین داشت زین جرأت معافش ز ناف او دل فرهاد خون شد چو مشک از نافه نافش برون شد مگرپنداشت ناف او فتاده‌ست به حقه لعل رخت خود نهاده‌ست همی رفت از پی افتاده نافش که جا بدهد چو مشک اندر غلافش ره از شلوار بندش دید بسته چو بندی شد دلش زین عقده خسته ولی از معنی خیر الامورش نه در نزدیک دل ماند و نه دورش کز اینجا بر گذشتن حد کس نیست بجز خسرو کسی را این هوس نیست چو نقدش از محک بی‌غش برآمد چو آب افتاده، چون آتش برآمد