وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۱۷۸

باغ ترا نظارگیانی که دیده‌اند گفتند سبزه‌های خوشش بر دمیده‌اند در بوستان حسن تو گل بر سر گلست در بسته بوده‌ای و گلش را نچیده‌اند ای باد سرگذشت جدایی به گل بگوی زین بلبلان که سر به پر اندر کشیده‌اند آیا چگونه می‌گذرد تلخی قفس بر توتیان که بر شکرستان پریده‌اند شکرت به خون رقم شود ار سر بری به جور عشاق را زبان شکایت بریده‌اند از بی‌حقیقیست شکایت ز مردمی کز بهر ما هزار حکایت شنیده‌اند وحشی بیا که آمده آن بلهوس گداز زرهای کم عیار به آتش رسیده‌اند