وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۲۸۳

مصلحت دیده چنین صبر که سویش نروم ننشینم به رهش بر سر کویش نروم هست خوش مصلحتی لیک دریغا کو تاب که یک امروز به نظاره رویش نروم آرزو نام یکی سلسله جنبانم هست خود به خود من به شکن گیری مویش نروم سد صلا می‌زند آن چشم و به این جرأت شوق بر در وصل ز اندیشه خویش نروم گر توان خواند فسونی که در آیند به دل هرگز از پیش دل عربده جویش نروم ساقی ما ز می‌خاص به بزم آورده است نیست معلوم که از دست سبویش نروم وحشی این عشق بد افتاد عجب گر آخر در سر حسرت رخسار نکویش نروم