وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۳۶۲

خوشا در پای او مردن خدایا بخت آنم ده نشان اینچنین بختی کجا یابم نشانم ده نثاری خواهم‌ای جان آفرین شایسته پایش پر از نقد وفا و مهر یک گنجینه جانم ده سخن بسیار و فرصت کم خدایا وصل چون دادی نمی‌بخشی اگر طول زمان طی لسانم ده سگ خواری کش عشقم به گردن طوق خرسندی اگر خوان امیدی گستری یک استخوانم ده من و آزردگی از عشق و عشق چون تویی حاشا گرت باور نمی‌داری به دست امتحانم ده من آن خمخانه پردازم که بدمستی نمی‌دانم الاای ساقی دوران می‌از رطل گرانم ده یکی طومار در دست و در او احوال من وحشی اگر فرصت شود گاهی به یار نکته دانم ده