وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۳۶۵

صاف طرب آماده کن ترتیب عشرتخانه ده بنشین و بنشان غیر را، پیمانه خور، پیمانه ده نقل وفا در بزم نه تا رام گردد مدعی مرغی که نبود در قفس او را فریب دانه ده تا گرم گردد هر زمان هنگامه‌ای در کوی تو طفلان بازی دوست را زنجیر این دیوانه ده با لاابالی مشربان خوش‌بر سر میدان درآ دستار را آشفته کن تابی بر آن رندانه ده گر پیش او گشتی خجل سهل است این خفت بکش وحشی شکایت تا به کی تخفیف این افسانه ده