وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۳۹۰

خوش است چشم به چشم تو و نگاه نهانی رسالت دل و جان سوی هم ز راه نهانی کرشمه تو ز بس باشدش برای اجابت دعای زیر لب اندر میان آه نهانی تو خوش نشسته به تمکین و حسن از تو نهفته به جلوه بهر فریبم به جلوه‌گاه نهانی چه روزگار خوش است آن برای رفع مظنه عتاب ظاهر و سد لطف و عذر خواه نهانی به غارت دل ما تاخت غمزه وای اسیری کش از کمین بدرآیند آن سپاه نهانی به جرم دیدن پنهان بکش به فتوی نازم که کشتنی نشود کس سگ گناه نهانی ز خون وحشی اگر منکری نگاه به من کن که بگذارنم از آن چشم سد گواه نهانی