ودیع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ودیع. [ وَ ] (ع ص ) تن آسان و آرمیده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ساکن . (مهذب الاسماء). ◄ اسب آسایش جو و آساینده . ◄ (اِ) عهد و پیمان . (منتهی الارب ) (آنندراج )(ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ج، ودایع. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ مقبره . (از اقرب الموارد) (المنجد). قبر. رجوع به ودع شود.
فرهنگ نامهای فارسی
نام مردانه