ورکوه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ورکوه . [ وَ ] (اِخ ) نام یکی از دهستانهای بخش چقلوندی شهرستان خرم آباد است . این دهستان درخاور بخش واقع و محدود است از خاور به شهرستان بروجرد و قسمتی از سلسله جبال کوه پونه . از شمال به بخش سیلاخور منطقه ٔ بروجرد. از جنوب به بخش زاغه . از باختربه دهستان مال اسد و قسمتی از دهستان بابالی . موقع طبیعی آن کوهستانی و هوای آن سردسیر مالاریائی است . آب آن از چشمه های مختلف تأمین می شود. مرتفعترین قلل جبال در این دهستان کوه های پونه، شانشین و رشته بان می باشد. از ١٢ آبادی تشکیل گردیده، جمعیت آن در حدود ١٤٠٠ نفر است . قراء مهم آن عبارتند از دره کبود، دره چین، ده تپه، خان میر. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
ورکوه . [ وَ ] (اِخ ) برکوه که شهری است از عراق عجم و ابرقو معرب آن است . (برهان ) (از انجمن آرا). رجوع به ورکوه و ابرقوه شود.