وسب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وسب . [ وَ ] (ع اِ) چوبی است که نزدیک تگ چاه اندازند چون خاکش ریزان باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ج، وسوب . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ (مص ) گیاه ناک گردیدن زمین . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).
وسب . [ وِ ] (ع اِ) گیاه انبوه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). نبات . (اقرب الموارد).
وسب . [ وَ س َ ] (ع اِ) چرک و ریم . (منتهی الارب ) (آنندراج )(ناظم الاطباء). وسخ . (المنجد). ◄ (مص ) چرک و ریمناک گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). چرک گردیدن و ریمناک شدن . (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).