وسیلت

وسیلت . [ وَ ل َ ] (ع اِ) سبب . وسیلة : این طبع سخن سنج من وسیلت در خدمت تو بی شمار دارد. مسعودسعد. یکی را... قوت شهوانی بر قوت عقل غالب گشته ... و بدین وسیلت خسر الدنیا و العقبی گردیده . (کلیله و دمنه ). و جسم هوا را به وسیلت برودت ... (سندبادنامه ). پس به وسیلت این فضیلت دل مشتاقان صید کند. (گلستان ). او چاره ٔ کار بنده داند چون هیچ وسیلتش نماند. سعدی . - بدان (به آن ) وسیلت ؛ به آن وسیله . بدان جهت . به آن سبب . (فرهنگ فارسی معین ) : و تاج فضیلت بدان وسیلت بر سر ایشان نهاده . (فرهنگ فارسی معین ازلباب الالباب ). ◄ واسطه . پارتی . (فرهنگ فارسی معین ). - بی وسیلت ؛ بدون واسطه . بی پارتی . (فرهنگ فارسی معین ) : درِ میرو وزیر و سلطان را بی وسیلت مگرد پیرامن . (فرهنگ فارسی معین از گلستان چ فروغی ص ٣٥).